በአንዱ ቀን  ማለዳ  ከእንቅልፏ   ስትነቃ   መጀመርያ  እኔን   ማግኘት  እና  ማቀፍ  ፈልጋለች።

           እኔም  በሀሳብ  ረመጥ  ተነክሬ  ከናፍቆት  ዋርካ  ስር  በመቀመጥ  በተስፋ  እጠብቃታለሁ።

   መንቃት  አለባት  እላለሁ  ለራሴ።  ግዴታዋ  እንደሆነ  ነው  የማስበው።  የጠዋቷ  ጮራ  ደምቃ   በምድር  ትከሻ  ላይ  ብታሸበርቅም  ለኔ  ግን  ገና  ነው  አልነጋልኝም። የኔ ንጋት እሷ  ናትና ።

በድንገት  ግን  የአይኖቿ  ቆቦች  ተገለጡ።   ጨረቃ  ከእግሬ  ስር የወደቀች ያህል  ተሰማኝ። እጅግ በጣም  ቆንጆ  እና  ውብ  ነበረች።  በፍቅር  አይን ተመለከተችኝ።  እኔም በስስት ተመለከትኳት። 

   ወደ  ጆሮዋ  ጠጋ  ብዬ  እኔና  አንቺ  ከፍቅር  ባህር  ውስጥ   የምንኖር   አሳዎች  ነን። ብዙ  ዘላለሞችን   እየዋኘን  በጋራ  እንኖራለንም አልኳት። 

ፈገግ  አለች።  ደስታዋ  የእውነት  ነበር።  ማስመሰል  ፈፅሞ  አታውቅም።  የአይኖቿን  ብሌን  ከአይኖቼ   ሰሌዳ  ላይ  እያንከራተተች   ወደ  ከናፍሬ   በዝግታ  ቀረበች። 

የማላውቀው  ስሜት  እየተሰማኝ  መጣ።  የበለጠ  ተጠጋችኝ።  ትንፏሿ  ጠረኑ  ደስ  ይላል።  ሁሉ  ነገሯ   በስሜት  የተሞላ  ነበር።  

በለሆሳስ  አንደበት  በፍቅር   ሰማይ   ላይ   የምንበር   እርግቦችስ  አይደለንም  እንዴ?  ለምን  በባህር  ውስጥ  ብቻ  እኛነታችንን ገደብሽው  እያለች  በደንብ  ወደ  ራሷ  ከንፈሯን  እየነከሰች  ጉትት  አደረገችኝ።

እኔም  በጣም  ተጠጋዃት።  ልቧ  ከደረቷ  መሀል  ሲነጥር  ይታወቀኛል።  የፁጉሯን  መአዛ  እያሸተተኩ  ጆሮዋን   በዝግታ  ሳምኩት።  አንዳች  ነገር   ሲነዝራት  ታወቀኝ   እንዲህም  አልኳት 

  በሰማዩ  መንደር  ላይ  ልክ  እንደ  እርግብ  የመልአክቶችን  ክንፎች  ለብሰን  እስከ  አምላክ  ደጃፍ  ድረስ  ከፍ  እንላለን። 

ከምድር  ወለል  ላይም   እንደ  ነብይ  ሆነን  የፍቅርን  ቃል  እየሰበክን  ከጫፍ  ጫፍ  እንጓዛለን። 

  ከፍቅር  ባህሮች   ውስጥም  ጥጉ  ድረስ   አብረን  እንሰምጣለን።  እጅ  ለእጅም  እንያያዛለን።  እንደ  አሳዎችም  በዝምታ  እንዋኛለን  አልኳት።  

  ትንፋሿን  አከታትላ  በረጅሙ  እያዘራች  በስሜት  ባቡር  ብዙ  ርቃ  ሄደች።  ንግግሬን   ለደቂቃዎች  ገታ  አደረኩኝ።

በድንገት  ሲቃ  በቀላቀለ  ድምፅ  ለ’ኔ  እና  ላንቺ  የምድር   ስፋት  የሚጠበን  አይመስልሽም ?  አለችኝ። 

እውነቷን  ነው  እኮ።  ከእቅፏ  በቀር  ሁሉ  ነገር   ጠባብ  ነው!! 

– G.B.H